Εξετάζεται η αλληλεπίδραση των επιμέρους υλικών σε επίπεδο φυσικοχημικών ιδιοτήτων (π.χ. αλκαλικότητα, διαβρωτικότητα, διαπνοή, υδατοαπορροφητικότητα), ώστε να αποφεύγονται αντιδράσεις ή φαινόμενα που οδηγούν σε πρόωρη φθορά ή αποδόμηση.

Αξιολογείται η συμπεριφορά της συνολικής διαστρωμάτωσης ως σύστημα, με έμφαση στη μεταφορά θερμότητας και υδρατμών, ώστε να αποτρέπονται φαινόμενα συμπύκνωσης, εγκλωβισμού υγρασίας ή μετατόπισης σημείων δρόσου σε κρίσιμες θέσεις.

Εξετάζεται η συμβατότητα των υλικών ως προς τις μηχανικές τους ιδιότητες (π.χ. μέτρο ελαστικότητας, θερμικές διαστολές, συστολές, παραμορφώσεις), ώστε να αποφεύγονται ρηγματώσεις, αποκολλήσεις ή λειτουργικές αστοχίες λόγω ασύμβατης συμπεριφοράς.

Η αξιολόγηση δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα υλικά, αλλά εξετάζει τη λειτουργία τους ως ενιαίο σύστημα, λαμβάνοντας υπόψη τις διεπιφάνειες, τις συνδέσεις και τις μεταβάσεις μεταξύ διαφορετικών στρώσεων και δομικών στοιχείων.

Εντοπίζονται και αξιολογούνται τα σημεία αυξημένου κινδύνου (π.χ. αλλαγές υλικών, ακμές, αρμοί, διελεύσεις), όπου η ασυμβατότητα υλικών ή η κακή συνεργασία συστημάτων μπορεί να οδηγήσει σε τοπικές ή γενικευμένες παθολογίες.

Καταγράφεται η τεχνική λογική πίσω από την επιλογή της συγκεκριμένης διαστρωμάτωσης και των συμβατών υλικών, δημιουργώντας σαφή βάση για τις τεχνικές προδιαγραφές και αποφεύγοντας αυθαίρετες ή εμπειρικές επιλογές.